Noord-Korea met kind deel 2: Het vervolg van Noord-Korea

Reisperiode: 13 juli t/m 18 augustus 2019
Jouw Transsiberië reiziger: Johan, Leen en zoon Jasper (4 jaar)
Vakantiebestemming: Transmongolië Express met Noord-Korea
Bouwstenen: Moskou, Gouden Ring, Perm, Yekaterinburg, Krasnoyarsk, Baikalmeer, Centraal Mongolië (op maat), Oostelijke Gobiwoestijn, Datong, Beijing & Noord-Korea
Reisduur: 37 dagen


Dit is ons reisverhaal..

Een verhaal doorspekt met feiten, ervaringen maar ook met tips.

Tips voor een goed restaurant of voor activiteiten (met jonge kinderen).

Blijft een feit dat dit ons verhaal is, subjectief en zeker geen volledige ‘waarheid’. Maar misschien wel leuk om te lezen voor reizigers die deze reis ook maakten of graag willen maken.

Wie overweegt om deze reis te maken, heeft veel vragen. Die hadden wij ook.

Op praktische vragen zoals: Wat kost het eten? Wat kost een bezoek aan een museum? Hoeveel geld moet ik afhalen en waar? Hoe verlopen de grensformaliteiten? Daar vind je in dit reisverhaal een antwoord op.

Enjoy!! Dat deden wij ook.”

Dit is het vierde deel van het reisverslag van Leen, Johan en Jasper. In dit deel lees je hoe zij het ervaarden om met hun kind door Noord-Korea te reizen. Het eerste deel over hun reis door Rusland lees je hier, het tweede deel over Mongolië lees je hier , en deel 3 over China en de Mass Games in Noord-Korea lees je hier.

Plannen maken voor morgen

We gaan alweer laat slapen. Van uitrusten komt hier in de DPRK weinig in huis. Johan en Jasper kunnen morgen uitslapen. Ik wilde graag het mausoleum van de Grote Leiders bezoeken. Het Kimsusan Palace of the Sun zoals het officieel heet. Er is vooraf bepaald wie dit heiligdom mag bezoeken. Dus als Johan een dag vooraf beslist dat hij eigenlijk ook wel mee wilt, is dat te laat. Mi Son neemt voor Johan het boek mee van het mausoleum. Dat krijgt ze van de bewaker gratis mee. We zien het naderhand in de boekenwinkel liggen voor 40€.

Pyongyang: het mausoleum, verplichte bezoeken en strikt regime

Ik ben gekleed zoals het hoort: een lange jurk, armen bedekt, sokken aan en dichte schoenen. Mi Son inspecteert me, dat doet ze onopvallend maar ik weet dat het haar verantwoordelijkheid is en dat ze het niet kwaad bedoeld. We rijden mee met een groep toeristen die in hetzelfde hotel verblijven. Ik neem me voor om Mi Son te volgen en exact hetzelfde te doen. Ik loop gelijke tred met haar. Luister naar wat ze vertelt en knik instemmend. Ik zie dat ze daardoor ontspant.

Via een corridor naderen we het complex. In de clockroom blijven de camera en rugzak achter. We betreden een gigantische balzaal: marmeren vloeren en kristallen kroonluchters aan het plafond. Aan het einde van de zaal staan levensgrote beelden van beide heren. We lopen tot aan de lijn en buigen. Er hangen massa’s foto’s van beide heren.

Gebaren naar de leiders

Elke leider heeft zijn deel van het paleis. Daar ligt de illustere leider dan opgebaard in een koude ruimte die naar formaline ruikt en spaarzaam is verlicht met rode lampen. We buigen bij elke leider drie keer: aan het voeteinde, links, en rechts van het lichaam. Buigen, dat is de voeten naast elkaar, 90 graden buigen gedurende 5 seconden en de armen langs het lichaam. Na de begroeting van het lichaam volgen er dan kamers met eretekens, geschenken, sieraden en persoonlijke bezittingen zoals auto’s, een boot en zelfs een treinstel.

Enkel wie zich vooraf aanmeldt en de formaliteiten doorloopt mag dus dit paleis bezoeken. Met andere woorden, wil je het bezoeken, zorg er dan voor dat dit voor je geregeld word. Hou rekening met beperkte openingsdagen en –uren. Vandaag was het geopend omdat het Liberation Day is. We verlaten het paleis via de schitterend aangelegde tuin.

Bezoek aan de Triomfboog met de metro

Terug in het hotel zijn de mannen net wakker en in de lobby. Voor het ontbijt waren ze te laat. We nemen de metro. Het metronetwerk in Pyongyang is beperkt maar net als in Rusland zijn de metrostations net musea. Al zijn er natuurlijk ook metrostations waar wij niet komen. Ze laten ons vast alleen de mooiste zien.

Op naar de Triomfboog. Het is de communistische versie van de Arc de Triomphe van Parijs. Ook hier staat er een lokale gids bij en gaan we met de lift omhoog voor een mooi zicht op de stad… Opnieuw dus een gids die vertelt over hoe snel de bouw voltooid was, hoe hoog, groot en mooi het bouwwerk wel is. Je moet er wel een beetje tegen kunnen, tegen al die mooie praatjes.

Ook vandaag is de lunch erg uitgebreid en opnieuw wordt alles gebracht zodra we binnenstappen. Onze reis naar de DPRK is een soort ‘all-in pakket’ maar niets is minder waar. Wil je bij het ontbijt meer dan één kopje koffie? Dan moet je bijbetalen. Wil je naar de Mass Games? Kaartjes kosten 100 €, 200 € of 500 € al naargelang de plaatsen. Al krijgen we voor Jasper 50% korting. Wil je bij je lunch iets anders drinken dan thee, water of bier? Dan moet je dat bijbetalen.

Acrobatiek, humor en een aangeklede beer

Het circus dus… dat leek ons voor Jasper wel leuk en dat is het ook. Er zitten vooral toeristen naar de anderhalf uur durende show te kijken. Acrobatiek, humor en een aangeklede beer. Je kunt je er wel een middagje mee vermaken.

Circus Pyongyang

Een stukje geschiedenis

Het geboortehuis van Kim Il Sung is het volgende verplichte nummer. Hoewel men zegt dat het allemaal origineel is, ziet het eruit alsof het gisteren gebouwd is. Er hangen kleurenfoto’s aan de muren. En dat in de jaren 30 van de vorige eeuw? We zijn sceptisch maar de strekking van het verhaal is duidelijk. De Grote Leider die de armoede ontgroeide. Zo staat er een gedeukte waterpot omdat de familie geen geld had voor een nieuwe waterpot. Ook hier is de symboliek duidelijk. Kim Il Sung is 14 jaar als hij het ouderlijk huis verlaat om te gaan strijden. Zijn ouders zijn overleden als hij 20 jaar later terugkeert. Tragisch.

Bezoekje aan de supermarkt

We bezoeken een supermarkt, ook dat is een verplicht nummer. Wij nemen vooral de gelegenheid te baat om het Noord Koreaanse geld te bemachtigen en dat lukt ons aardig. 8600 wong = 1€ waard. We willen vooral de verschillende briefjes en vooral de kleine coupures zijn moeilijk te vinden omdat ze zo weinig waard zijn. Toch krijgen we wel enkele complete sets bij elkaar.

Genieten van een Koreaanse BBQ

De volgende halte is de boekenwinkel. We kopen er enkele souvenirs maar ze zijn hier duurder dan in de souvenirwinkel bij het House of Culture. Al zeggen de gidsen dat dit onmogelijk is. Het diner is een Koreaanse BBQ. Ze nemen een blad sla, leggen er vlees, kruiden, currypasta en komkommer op. Dat vouwen ze dicht en eten ze met sojasaus op. Een prima diner. Nadien komen ze ook nog met rijst, soep en de befaamde noedels. Het is wederom veel te veel.

Koreaanse BBQ

DMZ: militairen, salueren, de zwaarbewaakte grens en dure kip

We ontbijten vroeg want we vertrekken al om kwart over 7. Vandaag verlaten we Pyongyang en rijden naar de DMZ. De-Militarized Zone is een aan beide zijden streng bewaakte grens tussen Noord– en Zuid–Korea. De grens is 248 km lang en 4 km breed. In deze zone bevinden zich veel landmijnen. De luidsprekers aan beide zijden (popmuziek aan de zuidkant en propaganda aan de Noordzijde) zwijgen tegenwoordig.

Bij aankomst worden we door een souvenirwinkel geleid. Dat dient enkel tot afleiding want intussen wordt onze bus gecontroleerd. Opstellen in rijen en luisteren naar de militair die vooraan staat, is de boodschap. De bussen rijden één voor één door de poort en wij volgen te voet. Vervolgens stappen we in de bus samen met 3 militairen. Eén van hen gaat naast de chauffeur zitten met Jasper op schoot. De begeleider van de groep zit ook bij ons in de bus en lijkt een goede bekende van Mi Son. Hij stelt ons allerlei vragen: ‘Wat vind je van Pyongyang? Volgen jullie het nieuws over de DMZ?’ We geven politiek correcte antwoorden.

Liegen doen we niet maar we stellen ook geen moeilijke vragen. Het is niet de plaats en het moment om kritische vragen te stellen. We rijden intussen verder en als je goed kijkt dan zie je grote blokken op de muren. We denken dat er een mechanisme is dat ervoor zorgt dat deze blokken de weg kunnen versperren indien de situatie escaleert.

Vriendelijke militairen

We stappen uit en bezoeken de barak waar men het plan van de DMZ heeft uitgewerkt. De volgende stopplaats is de barak waar men het verdrag heeft getekend. Foto’s maken mag hier trouwens. Militairen fotograferen is ten alle tijden verboden. Met sigaretten schijn je de militairen te kunnen omkopen om toch op de foto te gaan. In ons geval is dat niet nodig: ze willen graag met Jasper op de foto. Ze willen graag een handje van hem en ze zijn heel tolerant.

Wij moeten achter de militair lopen, Jasper loopt vrolijk hand – in- hand met hem mee en naderhand zelfs voorop. Want hoe vaak komt er zo’n blondharig manneke daar op bezoek…?

Plots staan we oog in oog met de beroemde V.N. barakken. Het ziet er niet streng bewaakt uit maar dat is het natuurlijk wel. Voor één van de barakken staan maar liefst 4 militairen opgesteld. Zijn er soms besprekingen? Als er niets aan de hand is kun je nl. in deze barak. Dan loop je van Noord naar Zuid. Nu is ze dicht en als we een dag later het land verlaten, weten we waarom de barak dicht en zwaar bewaakt is. Maar daarover later meer.

Militair

Vanaf het balkon hebben we een mooi zicht op de grens. We maken er foto’s want dat is, ook hier, toegestaan. We hebben Jasper geleerd hoe hij moet salueren en dat doet hij naar iedere militair die hij tegenkomt. Dat vinden de militairen prachtig. Sommige lachen, anderen kunnen hun gezicht maar net in de plooi houden. Hier zijn de militairen stuk voor stuk getrainde kerels. Hier is oorlog nooit ver weg. Dat is ons wel duidelijk.

We stappen samen met de 3 militairen terug in de bus om terug te keren naar de ingang en dat was het dan. We gaan weer op weg en dan moet Jasper ineens naar het toilet. Niet enkel plassen want daar gebruiken we een lege fles voor. Helaas rijden we op dat moment door een bufferzone en stoppen is streng verboden. Bovendien liggen er hier her en der landmijnen dus het is nog gevaarlijk ook.

Een oase van rust

Sien rijdt naar het Koryo History Museum. Daar horen we voor het eerst iets over het Korea van vóór de Grote Leiders. Bovendien waren deze gebouwen de eerste universiteit van het land. Het lijkt nog het meest op een kloostercomplex: het is een oase van rust en dat zo dichtbij de zwaar bewaakte grens.

Oude munten, zegels, Boeddhabeelden, een maquette van het complex zoals het vroeger was en veel uitleg over de meest oninteressante voorwerpen. Ze zijn verplicht om dit aan ons te vertellen en dus zit er niets anders op dan het aan te horen. Alle toeristen bezoeken de grens maar hier is geen levende ziel te bekennen. Daardoor kunnen we rustig rondkijken voor we gaan lunchen.

De specialiteit van het land

Een mooi gedekte tafel met goudkleurige potjes en goudkleurige stokjes: dat belooft! Jasper is overgelukkig want hij krijgt alweer frietjes. Sinds Mi Son weet dat hij dat graag eet, bestelt zij ze overal voor hem al stuurt hij deze frietjes categoriek terug naar de keuken: ze zijn koud. Voor onze ‘speciale lunch’ moesten we extra betalen: 33 € per stuk. Daarmee is het de duurste kip die we ooit op vakantie gegeten hebben. Het is de specialiteit van het land dus dat moeten we proberen, vinden we.

Ze brengen ons een ketel. In die ketel zit een hele kip, gevuld met ginseng, dadels en rijst. Dit geheel heeft uren gesudderd in bouillon. Bijster veel smaak heeft de kip niet, ginseng en dadels vinden we niet bijzonder lekker en de rijst is overgaar. Als we zien dat de kop er nog aan zit, is onze honger helemaal over. In tegenstelling tot de andere maaltijden, volgt er na de ‘kip’ niets meer. Dus, wil je deze ‘specialiteit’ toch proberen, bestel er dan ééntje. Dat is eigenlijk meer dan genoeg om het eens te proberen en veel minder duur.

Het graf van Gongmin en Khaan

Ons laatste bezoek in deze regio zijn de tweelinggraven van koning Gongmin en zijn echtgenote, een Mongoolse prinses en tevens de kleindochter van Genghis Khaan. Ze stierf in het kinderbed. Ze lagen begraven in deze identieke graven tot de laatste rustplaatsen gebombardeerd en leeggeroofd werden door de Japanners. De graven zijn gerestaureerd maar uiteraard niet meer de originele.

Het is een flinke klim naar boven. Zeker voor onze gidsen op hun hoge hakken. Beiden zien er steeds onberispelijk uit. Mantelpakje, hoge hakken en perfecte make-up ook al smelt de make-up door de warmte van je gezicht. Jasper vindt het hier heerlijk. Hij kan hier klimmen, klauteren en rondrennen. Ook hier zijn er geen andere toeristen. Jammer want het is er erg mooi.

Graf van koning Gongmin

The Arch of Reunification

Het is een hele rit terug. Net buiten Pyongyang stoppen we aan The Arch of Reunification, de Boog van de Hereniging of het Monument voor het drie-punten Handvest voor de Nationale Hereniging. Een hele mond vol. De boog werd in augustus 2001 geopend om de voorstellen van Kim Il Sung voor de Koreaanse hereniging te herdenken.

De betonnen boog overbrugt de snelweg van de Herenging, die Pyongyang met de DMZ verbindt. De boog bestaat uit 2 Koreaanse vrouwen die gekleed zijn in een traditionele jurk, een janbok. Ze beelden Noord en Zuid uit, ze buigen voorover en houden samen een bol vast. Op de bol staat een kaart van het verenigd Korea. We stoppen er even en de chauffeur legt de laatste hand aan het schoonmaken van het busje. Hij mag Pyongyang enkel binnenrijden met een schone bus.

Boog der Hereniging

Oog in oog met dinosaurus skeletten

We rijden nog snel naar het Natuurhistorisch Museum. Het is half 6 als we er aankomen en het museum sluit om 6 uur. We mogen nog snel rondkijken en vinden het heel jammer dat we hier niet meer tijd kunnen besteden. We hadden niet verwacht dat het zo een groot en mooi museum zou zijn. Ga hier met kinderen zeker heen. Ook voor volwassenen is het een leuk, groot en modern museum met dinosaurus skeletten in de centrale hal.

Dinosaurus skeletten

De laatste avond…

Intussen is onze laatste avond in de DPRK aangebroken. We gaan dineren in een schietclub. Onderweg werpen we nog een blik op de vele monumenten o.a. ook op het hotel dat al tientallen jaren ‘under construction’ is. De buitenzijde is klaar maar de binnenzijde nog niet.

De terugreis: Pyongyang – Beijing

Na het ontbijt vertrekken we naar de luchthaven. Er staan slechts enkele auto’s voor het grote, moderne gebouw. Er vertrekken maar twee vluchten vandaag. Er zijn meer personeelsleden dan reizigers op deze, bijna verlaten luchthaven. We checken in en nemen afscheid van onze chauffeur en gidsen.

De fooi krijgen ze in de auto want iemand in het openbaar iets toestoppen, dat is niet netjes. We hebben ook groentenzaden bij ons. Op aanraden van Mischa van Your Planet Travel. In tegenstelling tot andere landen zijn zaden hier welkom in de hoop dat de gewassen hier goed gedijen. Onze gidsen zorgen ervoor dat de zaden op hun bestemming komen.

Johan en Jasper gaan naar het toilet en ik neem plaats op een stoeltje aan de gate. Op de korte tijd dat de jongens er niet zijn, komen ze me 2 keer vertellen dat ik kan instappen. Ervoor zorgen dat de nieuwsgierige pottenkijkers het land verlaten, is hun ultieme doel.

Eenmaal in het vliegtuig komen ze rond met de krant. Gelukkig kan ik er eentje bemachtigen. Op de voorpagina staan foto’s van een kernproef en een juichende Kim Jong Un. Nu weten we waarom de V.N. barak zo streng bewaakt werd: er was topoverleg. De Marchall had opdracht gegeven tot een raketproef. Het is echt een gesloten land. Eens te meer zijn we blij dat we in een vrij land leven.

Laatste rondje Beijing

Bij aankomst in Beijing vinden we onze chauffeur gelukkig wel meteen. We wandelen door de hutong wijk en de omliggende straten. We komen er bij een hypermodern winkelcentrum dat ons nog het meest doet denken aan het Guggenheim museum in New York. Daar gaan we iets drinken bij Starbucks. Jasper speelt er in de fontein, al blijkt naderhand dat dit verboden is.

Op de terugweg dineren we bij een restaurant waar je vlees en groenten per stuk besteld. Het valt ons vooral op hoeveel de andere, Chinese, klanten eten. We gaan op tijd slapen want morgen reizen we terug naar huis. Het is een reis terug in de tijd. Om 8 uur staat de taxi voor de deur. De vlucht vertrekt om 11u40. Om 14u45 lokale tijd zijn we dan in Moskou. Daar wachten we 6 uur.

Dat lijkt lang maar valt reuze mee. We eten een hapje en wandelen langs de winkels in de luchthaven. De tijd vliegt voorbij. Om 19u30 vertrekt dan de vlucht naar Düsseldorf. Om 22 uur lokale tijd komen we aan.

Een geweldig avontuur

Het einde van een fantastisch avontuur dat ik iedereen zou aanraden. Nieuwe ervaringen, schitterende landschappen, mooie musea, lekker eten en vooral vriendelijke, hulpvaardige mensen. Echt uitgerust zijn we echter niet als we thuiskomen maar wat een geweldig avontuur was dit!

Groepsfoto

Lees meer verhalen